Dziękuję, Dyvim Tvar, jestem we wspaniałym nastroju. Elryk uśmiechnął się szeroko. Czułbym się jednak o wiele lepiej, gdyby Okręt, Który Żegluje Ponad Lądem i Morzem był już tutaj. Podszedł do balustrady i opierając się o nią, spoglądał bacznie ponad wieżami i murami najpierw na morze, potem na ląd. Gdzie on może być? Wolałbym, aby król Straasha wypowiadał się dokładniej. Zgadzam się z tobą, panie. Dyvim Tvar, który nie jadł śniadania, obsłużył się sam, wybierając potrawy spośród soczystych dań ustawionych na stole. Widać było, że Elryk nie kosztował niczego. Dyvim Tvar zaczął się zastanawiać, czy wielka ilość narkotyków nie poraziła umysłu jego przyjaciela; być może Elryka ogarnia szaleństwo wywołane pogrążaniem się w skomplikowanych praktykach magicznych, niepokojem o Cymoril i nienawiścią do Yyrkoona. Czy nie lepiej byłoby odpocząć i poczekać, aż straż dostrzeże okręt? zaproponował cicho, ocierając usta. Tak, to rozsądne zgodził się Elryk. Nie mogę jednak. Chcę już wyruszyć, Dyvim Tvar.

(Reklama: )